หลายๆวันมานี้ ที่คิดจะเข้ามาในบลอคเพื่อเล่าในบางสิ่ง

มันดูช่างลำบากยากเย็นกว่าทุกๆครั้ง

เพราะเพียงแค่คิด น้ำตาก็พาลจะไหลออกมาอีกไม่รู้กี่รอบ

ไม้ไม่กล้าแม้นึกถึง สิ่งที่อยากจะเล่าออกไป

มันมีมากมายหลายๆเรื่องที่ทำให้นึกถึง"เค้า"เสมอ

เคยคิดอยู่เสมอว่า วันนึงต้องมีวันนี้ แม้จะรู้ว่าใกล้เข้ามาเต็มที

แม้จะเตรียมใจรอไว้บ้างแล้ว แต่เมื่อวันที่ว่านี้มาถึงจริงๆ

มันดูเหมือนจะเป็นเรื่องง่ายๆ แต่ยากกับการทำใจเป็นที่สุด

คืนวันที่ 22 มกรา กลับมาบ้านเห็นเค้า นอนนิ่ง และมีอาการชักเล็กน้อย

เป็นวันแรก ที่เค้าไม่กินข้าวเลย

ก่อนหน้านี้สองวัน ไม้พาเค้าไปหาหมอ

เพราะเค้าลุกไม่ขึ้น เดินไม่ค่อยไหว ลุกขึ้นมาขับถ่ายเองไม่ได้

หมอบอกว่า เค้าเป็นไข้ ร่างกายจึงอ่อนแรง

ไม้พยายามป้อนข้าว แต่เค้าไม่รับ

ร่างกายเค้าเกร็งแต่ไม่มีเสียงร้อง

ไม้กอดเค้าไว้แน่น สงสารเค้าจับใจ ในใจภาวนา ให้เค้าไปอย่างสงบ

แม่ไม้เดินมาจับเค้าแล้วบอกเค้าว่าไม่ต้องห่วงไม้ หลับให้สบายเถอะลูก

ตี 2 ไม้ได้ยินเสียงเค้าที่นอนอยู่ข้างๆ

ลุกมาดูเค้า จับเค้าอุ้มขึ้นมา เค้าฉี่ออกมาเหมือนกับปกติที่เค้าลุกเองไม่ได้

จากนั้นวางเค้าลง ตี 3 ไม้ลุกขึ้นมาดูเค้าอีกที

จับไปที่ตัวเค้า ไม่มีการไหวติงอีกแล้ว

ใจนึงต้องบอกว่าโล่งใจ เค้าจะไม่เจ็บไม่ทรมานอีก

แม้จะทำใจไว้ก่อนหน้านี้แล้ว

แต่มันกลับลำบากมากเหลือเกินกับการยอมรับ

ลองคิดดูว่า ถ้าคุณใช้เวลากับใครซักคนที่แสนดีของคุณมาเป็นเวลาเกือบ 16 ปี

ไม่เคยซักครั้งที่เค้าจะทำให้คุณเสียใจ ไม่เคยซักครั้งที่เค้าจะไม่อยู่เคียงข้างคุณ

ให้นึกอีกซักกี่ครั้ง ภาพของเค้าก็ลอยเข้ามาในความคิดของคุณเสมอ

หลายๆคนบอกไม้ว่า มันถึงเวลาของเค้าแล้ว ตอนนี้เค้าไปสบายแล้ว

แม้จะรู้ว่าตอนนี้ เค้าจะไม่ทรมานอีกแล้ว

แต่ทุกครั้งที่นึกถึงก็อดคิดถึงเค้าไม่ได้

ใครๆบอกว่า เค้าเก่ง ที่อยู่มาได้ถึงขนาดนี้

แม้จะมองไม่เห็น แม้หูจะได้ยินเพียงข้างเดียว

แต่เค้าก็สู้ เพื่อจะอยู่กับไม้ วันนี้เค้าไปสบายแล้ว ไม้จะเสียใจทำไม

ก็รู้อะนะ แต่ก็บอกแล้วไงว่าอดคิดถึงเค้าไม่ได้จริงๆ

เพิ่งได้รู้ว่า ความคิดถึงที่เอื้อมไม่ถึงมันเป็นยังไง

คิดอีกซักกี่ครั้ง ไม้ก็ไม่สามารถกอดเค้าได้อย่างเคยอีกแล้ว

.

"แต่เธอทำให้รู้ว่า ค่าของน้ำตามันคู่ควร กับการต้องเสียเธอ "

.

"แม่รักโมนะคะ"  

"แตงโม" ลูกสาวคนเดียวของแม่